کاش حسّ عید بیاد زودتر! سبزه هام دارن قد میکشن، ولی‌ حسّ خونه تکونی نیست هنوز. امسال می‌خوام رنگ آبی‌ بشه پشت زمینهٔ قرمزی ماهی‌ هام. که دلم آروم بشه یکم با آبی‌ یی که منو یاد داشت و کوه و رودخونه‌های سرزمینم میندازه!

‌هه، سلام به مردمِ خوبِ سرزمینم !

امروز ، بعد از ظهر تابستانیِ ما پر بود از ابر‌هایی‌ که آخرین اشعه یه خورشید و چشم‌های ما بدرقه‌شان میکرد ، و پر بود از قصّهٔ‌ها و ماجراهای دنیای کوهنوردی

ابری که نبارد   چه بیاید ،چه نناید

حکایت یک سری آدمهایی هستن که باشن یا نباشن ، توی زندگیت تاًثیری نداره،، جای خالیشونو حس نمیکنی‌ ، مثل ابری هستن که نمیبارن، چه بیایند و چه نیایند

انگار در خواب و خیالم امشب، با یک دنیا دلشوره از کارهای نکرده و جزوه‌ای که انتظارم را میکشد برای امتحان پس فردا!

دلم برای خودم تنگ شده، برای تمام آغوش مادرم، و برای تمام مهربانی پدرم، برای تمام پچ‌پچ کردنها با خواهرم و تمام سر به سر گذاشتن‌های برادرم

شب امتحان است و من دلتنگ...